Cherokee ท่องโลกไปกับโปสการ์ด

ช่วงที่ผ่านมาหลายกระทู้  ผมพาเที่ยวบริเวณตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา  เพื่อน ๆ อาจจะเบื่อหิน ดิน ทรายกันแล้ว   แต่วันนี้ขออีกซักกระทู้แล้วกันเพื่อให้ครบสมบูรณ์  ถือเป็นการเก็บตกสถานที่ที่เหลือด้วย  วันนี้ เราเริ่มต้นทริปที่ Monument Valley กันก่อน

บริเวณรอยต่อรัฐยูทาห์และอริโซนา บนถนนหมายเลข 163 อันว่างเปล่าไร้ผู้คนและรถสัญจรไปมาสายนี้   กำลังมุ่งหน้าไปยังสถานที่ซึ่งถือได้ว่าเป็นสัญลักษณ์ของดินแดนตะวันตก  และปรากฏเป็นฉากในโฆษณาและภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดหลายต่อหลายเรื่อง

ณ ที่แห่งนี้จะพบภูเขาหินทรายสีแดงขนาดมหึมา  รูปร่างแปลกประหลาดจำนวนมากมายที่ท้าทายแรงโน้มถ่วงกระจัดกระจายทั่วบริเวณ  และได้รับการขนานนามว่าหุบผาอนุสาวรีย์ (Monument Valley)

เขาหินแดงเหล่านี้ ด้านข้างสูงชัน 90 องศา  ยอดบนตัดเรียบ  รูปร่างคล้ายโต๊ะ จึงมีชื่อเรียกว่า mesa หรือ butte

ที่นี่เป็นฉากสำคัญในภาพยนตร์หลายเรื่องที่ต้องการอารมณ์แบบคาวบอยตะวันตกที่ตะลุยเข้าไปยังดินแดนตะวันตกที่ยังไม่พัฒนา  ตั้งแต่เรื่อง Stagecoach นำแสดงโดยจอห์น เวย์น  จนถึง Thelma and Louise, Forrest Gump, Mission Impossible ภาค 2  และโฆษณาอีกมากมายหลายชิ้น   จนไปถึงหนังแนววิทยาศาสตร์อย่าง Back to the Future และอีกหลายเรื่องที่ต้องการอารมณ์เหมือนอยู่บนดาวดวงอื่น

รัฐบาลสหรัฐอเมริกาได้ยกพื้นที่บริเวณนี้ให้เป็นดินแดนปกครองตนเองของชาวนาวาโฮ  (Navajo Indian Reservation) โดยที่รัฐบาลไม่เข้าไปก้าวก่าย   หุบผาอนุสาวรีย์แห่งนี้เป็นที่อยู่อาศัยและถือเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของชาวอินเดียนแดงเผ่านาวาโฮ (Navajo) มาเป็นเวลาหลายร้อยปีแล้ว   ชาวพื้นเมืองถือว่าหินทุกก้อน เขาทุกลูกมีวิญญาณหรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ประทับอยู่ ฉะนั้นนักท่องเที่ยวจึงควรปฏิบัติต่อสถานที่ด้วยความเคารพ

สถานที่ต่อไป อยู่ไม่ห่างนักจากจากหุบเขาอนุสาวรีย์ ในเขตทะเลสาบพาวเวลล์ (Lake Powell) ใกล้เมือง Page  จะมีสถานที่ท่องเที่ยวขึ้นชื่ออีกสองแห่ง ซึ่งเป็นที่นิยมของนักถ่ายภาพ   แห่งแรกชื่อว่า แอนทีโลพแคนยอน  (Antelope Canyon)   แอนทีโลพเป็นชื่อของสัตว์จำพวกกวางชนิดหนึ่งมีเขาเป็นเกลียว   หุบเขาแห่งนี้ตั้งชื่อตามเจ้าสัตว์ชนิดนี้เพราะเป็นช่องแคบ ๆ เป็นเกลียวเหมือนเขาของแอนทีโลพ

หุบเขาแห่งนี้เป็นเนื้อหินทราย เนื่องจากอยู่ใกล้แหล่งน้ำขนาดใหญ่ จึงถูกน้ำท่วมบ่อยครั้ง  และกระแสน้ำได้ทิ้งร่องรอยไว้บนผนังว่าแต่ละครั้งที่มาเยือนมีระดับความสูงเท่าไรเป็นเส้น ๆ เหมือนเกลียวคลื่น   นอกจากน้ำท่วมฉับพลันแล้ว  พายุฝนที่ตกหนักก็เป็นปัจจัยให้เกิดน้ำท่วมฉับพลันด้วยเช่นกัน  ฉะนั้นการเข้าชมหุบเขาแห่งนี้จึงต้องจ้างมัคคุเทศก์ซึ่งจะทราบสภาพลมฟ้าอากาศเพื่อความปลอดภัยของนักท่องเที่ยว

(เครดิตรูปจาก wikipedia)

นักท่องเที่ยวได้แต่ภาวนาว่าในขณะที่มาเยือน  ขอให้ฟ้าโปร่งเป็นใจ เพื่อจะได้เห็นลำแสงอาทิตย์ส่องลอดลงมายังช่องแคบ ๆ แห่งนี้   แต่การถ่ายภาพให้ออกมาดีนั้นต้องใช้ความรู้ความสามารถทีเดียว เพราะต้องปรับ exposure ให้ดี

อีกซักที่ละกัน  สะพานสายรุ้ง (Rainbow Bridge) สูง 88 เมตร ทอดข้ามน้ำริมทะเลสาบพาวเวลล์  สามารถไปนั่งเรือไปชมได้จากเมือง Page ใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมง

บทสรุป ดินแดนแห่งนี้เป็นสถานที่อยู่อาศัยของชาวอินเดียนแดงพื้นเมืองเป็นเวลาหลายพันหลายหมื่นปีแล้วนับตั้งแต่อพยพมาจากทวีปเอเชียผ่านทางช่องแคบแบร์ริ่งและกระจัดกระจายไปทั่วอเมริกาทั้งสองทวีป   ชนพื้นเมืองเหล่านี้มีพัฒนาการทางสังคมที่ค่อนข้างช้าและตัดขาดจากโลกภายนอก   เมื่อชาวยุโรปอพยพข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกมา จึงมองว่าพวกนี้ล้าหลังและด้อยพัฒนา  จนเกิดการแก่งแย่งพื้นที่ทำกินจากพวกชาวพื้นเมือง  เผ่าพันธุ์ที่ยังเหลืออยู่คือพวกที่อาศัยอยู่ในเขตแห้งแล้ง ที่ดินทำกินไม่ได้   รัฐบาลได้กำหนดพื้นที่ดังกล่าว (และอีกหลาย ๆ แห่ง) ให้เป็นเขตปกครองตนเอง   ผมหวังว่ากระทู้นำเที่ยวดินแดนทางตะวันตกเฉียงใต้ที่ผ่านมาหลายกระทู้ จะเป็นเครื่องยืนยันถึงความเจริญทางวัฒนธรรมของชนพื้นเมืองได้ และอย่างน้อยก็เป็นความภูมิใจของพวกเขาที่สั่งสมอารยธรรมมาหลายพันปี ถึงแม้ว่านาฬิกาของพวกเขาจะเดินช้ากว่าที่อื่นก็ตาม