เอนทรีนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากสมาชิก exteen ท่านหนึ่งที่เข้ามาเยี่ยมชมเอนทรีท่องโลกกับโปสการ์ดของผมและฝากความเห็นไว้ แถมยังแอด Favorites ไว้อีกด้วย ท่านผู้นี้ไม่สามารถมองได้เหมือนคนปกติทั่วไปหรือที่เราเรียกว่าตาบอดนั่นแหละ  แล้วคนตาบอดจะเห็นรูปสวย ๆ บนโปสการ์ดได้อย่างไร  ลองมาฟังเรื่องเล่าที่ผมแปลมาจากภาษาต่างประเทศให้อ่านกัน

ผู้เล่าเรื่องนี้เป็นคนที่เปิดบูธขายโปสการ์ดตามงานโปสการ์ดโชว์ในสหรัฐอเมริกา วันหนึ่งที่เธอเปิดบูธอยู่ ก็มีคนจูงสามีภรรยาสูงอายุคู่หนึ่งเข้ามาที่บูธของเธอ  สามีภรรยาทั้งคู่ตาบอดสนิท ทั้งสองนั่งลงในบูธ คนตาดีที่พามาจะหยิบโปสการ์ดที่ขายในบูธออกมาทีละใบ แล้วอ่านข้อความที่พิมพ์บรรยายด้านหลังโปสการ์ด จากนั้นก็พลิกดูด้านหน้าแล้วอธิบายว่าเป็นภาพอะไร เธอเห็นอะไรบ้างในภาพนี้  สามีภรรยาฟังด้วยความสนอกสนใจแล้วซักถามเกี่ยวกับโปสการ์ดแต่ละใบอย่างละเอียด

คนขายคอยติดตามดูด้วยความสนใจ และไม่นานพอเธอทราบว่าทั้งสองคนสนใจในโปสการ์ดแบบใด เธอเองก็เข้าร่วมวงอธิบายถึงภาพสวย ๆ บนโปสการ์ดแต่ละใบให้ทั้งคู่ได้ฟัง  สองสามีภรรยาฟังเรื่องราวที่เล่าผ่านข้อความและความประทับใจของผู้เล่าอย่างเพลิืดเพลิน สุดท้ายจึงซื้อโปสการ์ดจากคนขายเป็นจำนวนมาก

คนขายถามว่า เมื่อกลับไปบ้่านแล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าซื้อโปสการ์ดใบไหนไป  เขาตอบว่าที่บ้่านมีเครื่องอ่านข้อความอิเลกโทรนิกส์ซึ่งจะอ่านข้อความออกมาเป็นเสียงพูด  จากนั้นเขาทั้งสองจะนึกถึงคำอธิบายรูปภาพที่คนอ่านได้บรรยายให้ฟังตอนที่อยู่ในบูธ แล้วจินตนาการตาม

ภรรยาบอกว่าเธอเคยมองเห็นก่อนที่จะตาบอด ส่วนสามีนั้นตาบอดสนิทตั้งแต่กำเนิด แสดงว่าเขาต้องมีจินตนาการเป็นอย่างดีเยี่ยมในการนึกภาพในหัวจากสิ่งที่ไ้ด้ยิน 

โปสการ์ดใบสวยนอกจากสัมผัสได้ด้วยตายังสามารถสัมผัสได้ด้วยใจ   ก่อนจะจบ ขอเอาโปสการ์ดฤดูใบไม้ร่วงสวย ๆ มาฝากคุณปอมและเพื่อน ๆ ผู้รับรู้ความงามจากสัมผัสอื่น ๆ ด้วยจิตคารวะ

 

ภาพนี้เป็นถนนเล็ก ๆ ในเขตชนบทรัฐแมสซาชูเสตต์ สหรัฐอเมริกา ต้นเมเปิ้ลสีเหลืองทองอร่ามขึ้นอยู่ริมสองข้างทาง ทิ้งใบเกลื่อนถนนราวกับปูพรม ยามเมื่อหนาวแรกแห่งปีมาถึง คืนไหนที่ฟ้าใสอากาศเย็นกริบ วันรุ่งขึ้นใบไม้จะมีสีสันสดใสรับอากาศสดชื่นยามเช้า